گیتار یکی از شناخته‌شده‌ترین سازهای زهی مضرابی است که در آن سیم‌ها با انگشتان یا مضراب به ارتعاش درمی‌آیند. نمونهٔ کلاسیک این ساز شش سیم دارد و بدنهٔ چوبی آن صدای گرم و پرطنینی تولید می‌کند.
معرفی ساز
گیتار در موسیقی کلاسیک، فلامنکو، پاپ، راک و بسیاری از سبک‌های دیگر به کار می‌رود و می‌تواند هم ملودی و هم همراهی را اجرا کند. این ساز به دلیل ساختار پرده‌دار و امکان اجرای هم‌زمان چند صدا، برای یادگیری هارمونی نیز مناسب است.
گیتارهای امروزی در گونه‌های کلاسیک، آکوستیک و الکتریک ساخته می‌شوند. نمونهٔ کلاسیک معمولاً سیم نایلونی دارد، در حالی که گیتار آکوستیک و الکتریک از سیم‌های فلزی استفاده می‌کنند.
تاریخچه
خانوادهٔ گیتار ریشه در سازهای زهی قدیمی‌تری مانند عود، ویولای اسپانیایی و گیتار رنسانس دارد. در سدهٔ نوزدهم، ساختار گیتار کلاسیک امروزی با نوآوری‌های سازندگان اسپانیایی، به‌ویژه آنتونیو دِ تورس، شکل گرفت.
در سدهٔ بیستم، گیتار با سیم‌های نایلونی و تکنیک‌های نوازندگی تازه به یکی از سازهای اصلی موسیقی کلاسیک و اجرای تکنوازی تبدیل شد؛ در همان زمان، گونه‌های آکوستیک و الکتریک آن نیز در موسیقی مردمی گسترش یافت.
ویژگی‌های ساز
- شش سیم و دستهٔ پرده‌دار که یادگیری فاصله‌های موسیقی را ساده‌تر می‌کند.
- توانایی اجرای هم‌زمان ملودی، هارمونی و ریتم.
- گسترهٔ صوتی مناسب برای تکنوازی و همراهی آواز.
- گونه‌های کلاسیک، آکوستیک و الکتریک با کاربردهای متفاوت.
- قابل حمل و نسبتاً در دسترس برای شروع.
برای چه کسانی مناسب است؟
گیتار برای کسانی مناسب است که می‌خواهند سازی زهی با امکان اجرای هم‌زمان چند صدا یاد بگیرند و به سبک‌های گوناگون موسیقی علاقه دارند. این ساز در اندازه‌های مختلف برای کودکان و بزرگسالان ساخته می‌شود و می‌توان نقطهٔ شروع را با توجه به جثه و علاقهٔ هنرجو انتخاب کرد.
یادگیری این ساز
یادگیری گیتار معمولاً با آشنایی با اجزای ساز، نحوهٔ نشستن و قرار دادن دست‌ها شروع می‌شود. سپس تکنیک‌های دست راست برای زخمه زدن و دست چپ برای گرفتن سیم‌ها روی پرده‌ها تمرین می‌شود.
تمرین منظم، گوش دادن به اجراهای گوناگون و کار روی ریتم، پایهٔ پیشرفت در این ساز است. انتخاب ساز متناسب با اندازهٔ بدن و مشورت با مدرس نیز از همان ابتدا اهمیت دارد.